Kesunyian moden bukan sekadar masalah individu yang dianggap lemah atau terlalu sensitif, sebaliknya merupakan kesan langsung daripada gaya hidup moden yang semakin memisahkan manusia daripada hubungan komuniti sebenar dan interaksi sosial yang bermakna.

Peranan “alat poket sosial” dan konsep “tempat ketiga” dilihat sebagai pendekatan komuniti dalam menangani kesunyian moden yang menjejaskan kesihatan mental generasi masa kini melalui pembinaan semula hubungan sosial, interaksi harian dan ruang kebersamaan masyarakat.

Seni mungkin tidak mampu menggantikan rawatan profesional, namun seni mampu menjadi pintu pertama menuju harapan, dan dalam dunia yang semakin tertekan hari ini, harapan barangkali merupakan terapi yang paling diperlukan masyarakat.